İnşirâh Sûresi

İNŞİRAH ٩٤ سُورَةُ الشَّرْحِ Bu, inşirah sûresidir. Cümhura göre mekkîdir, Vedduhadan sonra nâzil olmuştur. Hattâ Tavus ve Ömer ibni Abdilazîz bunu onun tetimmesi addederek ikisini bir Sûre saymış ve bir rek’atta okumuş oldukları rivayet edilmiştir. Lâkin mütevater olan alel’umum Mushaflarda araları besmele ile ayrılmış ve aşere kıraetlerinin hepsinde de iki Sûre olarak okuna gelmiş olduğu cihetle bir Sûre sayılmaları doğru değildir. Aralarında şiddeti ittisal bulunmakla beraber evvelkisi vahyin inkıtaı ile husule gelen gam ve dıykı sadır zamanında nâzil olarak inşirah bahş etmiş, ikincisi ise inşirah halinde nâzik olarak onun hukmünü beyan ve ni’metten mün’ıme tergıb etmiş olmak ıtibariyle farklıdırlar. Bu, evvelkinden ziyade bir kuvvet ifade etmekte olduğu cihetle Bikaî bunun medenî olduğuna kail olmuş, İbni Merduye de Câbir ibni Abdillahdan usür ve yüsür âyetlerinin Medine de nâzil olduğuna dair bir hadîs de rivayet eylemiştir. Bu Sûrenin müfadına nazaran medenî olması yakışmaz değil ise de hadîsin sıhhatinde tevakkuf edilmiş ve mekkî olduğu tesbit olunmuştur. Âyetleri - Bil’ittifak sekizdir.

Fasılası - ك ا ب harfleridir. بِسْ مِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖي مِ ١ اَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ٢ وَوَضَعْنَا عَنْكَ وِزْرَكَ ٣ اَلَّذٖٓى اَنْقَضَ ظَهْرَكَ ٤ وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ٥ فَاِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ٦ اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ٧ فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ ٨ وَاِلٰى رَبِّكَ فَارْغَبْ

Meali Şerifi