Enfâl Sûresi 49. Âyet

Elmalılı Tefsiri

اِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذٖينَ فٖى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ O vakıt Münafıklar ve kalblerinde maraz bulunanlar -henüz iyman ile mutmain olmayıb kalblerinde bir nevi’ şübhe veya tereddüd kalmış olanlard iyorlardı ki غَرَّ هٰٓؤُلَآءِ دٖينُهُمْ şunları dinleri mağrur eddi -ya’ni mü’minleri dinleri aldattı gururlandırıldı da takat getiremiyecekleri bir işe giriştiler. Üçyüz küsur fukara, bin kişilik kuvvetli bir düşmana karşı çıktılar. Bir taraftan Medinedeki Münafıklar, diğer taraftan Kureyş askeri içinde bulunan bir takım mütereddidler böyle diyorlardı. Medine münafıklarından «Muattib ibni Kuşeyr» den başka «Bedr» e iştirak eden olmamış. Mekkelilerden ise ba’zısı müsliman olmuş ve fakat kalblerinde henüz islâmları kuvvet bulmamış ve bir nevi’ şübheden dolayı hicret etmemiş bir takım kimse müşriklerle beraber sürüklenib çıkmışlar, gönüllerinde şayed müsliman askeri çoksa o tarafa geçeriz, yok azsa kavmimizle beraber bulunuruz demişler ve gelib müslimanların kılletini görünce.. O!.. Bunları dinleri aldatmış» diyerek küffar ile beraber olmıya karar vermişler وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ve halbuki her kim Allaha dayanır, Allah için vazifesini yaparsa فَاِنَّ اللّٰهَ عَزٖيزٌ حَكٖيمٌ her halde Allah bir azîz ve hakîmdir.- Binaenaleyh onun ızzeti, ona i’timad edib dayananı tezlil etmez, onun hikmeti dostlarına rahmet ve sevab, düşmanlarına da zillet ve ıkab ettirir. Mü’min ölse bile rahmeti rahmana kavuşur, hayatı ebediyye bulur. Kâfir ise zelil-ü hasir olur gider. Ve netekim öyle diyib küffar ile beraber olanlar da o gün «Bedr» de hep maktul düştüler ki: Kays ibni Velid ibni Mugire, Ebu Kays ibni Fâkih ibni Mugıre ve Hâris ibni Zem’a ibnil’esved ve Aliyy ibni Ümeyye ve Âs ibnilmünebbih ibnil’haccac bunlardan idi diye menkuldür.