Âl-i İmrân Sûresi 168. Âyet

Elmalılı Tefsiri

اَلَّذٖينَ قَالُوا لِِاخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا O münafıklar ki harbden savuşub oturarak ihvanları ya’ni akrıbaları için لَوْ اَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا bizi dinlemiş olsalardı maktul olmazlar, bizim gibi kurtulurlardı dediler. -Bunu diyenin de Abdullah ibni Übeyy olduğu menkuldür. Bu sözde evvelâ harbden kaçırmak için teşvikatta bulunduklarını ıkrar, saniyen teşvıkleri dinlenilmediği için ızharı iğbirar, salisen maktul olanları tahkır ve oh olsun diye ahzi sar, rabian eceli inkâr vardır. Tâ balâda «اِذْ هَمَّتْ طَآئِفَتَانِ مِنْكُمْ اَنْ تَفْشَلَا» âyeti kerimesindeki iki taife bu münafıkların yüzünden az daha za’fı kalbe düşüyorlardı, Allah muhafaza etti قُلْ ya Muhammed! bunları iskât içinde ki فَادْرَؤُا عَنْ اَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ öyle ise haydi kendinizden ölümü defediniz bakalım? اِنْ كُنْتُمْ صَادِقٖينَ sizin kurtulmanızın sebebi harbden savuşub oturmanız olduğ ve size itaat edenlerin kurtulacağı davasında sadık iseniz bunu yapabilmeniz lâzım gleir. Gelelim maktul olanlara:

Ey kabili hıtabolan her hangi bir kimse, yahud ya Muhammed!