Bakara Sûresi 206. Âyet

Elmalılı Tefsiri

وَاِذَا قٖيلَ لَهُ اتَّقِ اللّٰهَ o müfside Allahdan kork denilince de اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْاِثْمِ onu izzeti nefsi tutar daha ziyade günaha sokar, فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ buna da Cehennem yetişir وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ bu Cehennem de ne fena yataktır.»

CEHENNEM; darı azab olan ateşin ismi alemidir ve müennestir. Arabca cehnam kelimesinden me’huz bu da cehmden muştaktır. Cehm, galız ve müstekreh olmak, cehnam, dibi görünmez derin kuyu demektir. Binaenaleyh «فَعَنَّلْ» vezninde Cehennem alemiyyet ve te’nisten dolayı gayrı munsarıf olmuştur. Bunun «kehennam» dan muarreb a’cemî olduğu ve men’i sarfı ucme ve alemiyyetten neş’et ettiği de söylenmiştir. Bu âyetler, Benisekîften Ahnes ibni Şerık hakkında nazil olmuştur. Bu münafık Benizührenin halifi imiş, Hazreti Peygambere gelmiş müslümanlık izhar etmiş, diller dökerek mahabbetten bahsetmiş, yeminler etmiş, sonra huzurı Peygamberîden çıkınca ehli islâmın bir mezreasına uğramış, mezruatı yakmış, hayvanatı itlâf etmiş idi. Sebebi nüzul bu olmakla beraber mazmunı âyet bu gibi evsaf ile muttasıf olan münafıkların hepsine şamil olduğunu müfessirînin ekseri muhakkıkîni tasrih etmişlerdir. Bu münasebetle âyet bir iş başına geçirilecek insanların dillerine bakılmayıb hallerinin tedkikı lüzumunu iş’ar için nastan üçüncü bir kısmın hısalini göstermiştir.

Maahaza insanların bütün bunlardan başka bir kısmı mümtazı vardır şöyle ki