A'râf Sûresi 23. Âyet

Elmalılı Tefsiri

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا Ya rabbena, biz nefislerimize zulmeyledik, kendimize yazık ettik وَاِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا ve şayed sen bize mağfiret ve rahmet etmezsen لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرٖينَ hâsirler gür uhundan olacağımız şüphesizdir dediler. -Derhal vaz’ıyyeti takdir ve hatâlârını ı’tirâf ve tevbe ve istiğfara müsaraatle rahmeti ilâhiyyeye dehalet eylediler ki bu kelimâtı tadarru’ sûrei «Bakare» de «فَتَلَقّٰىٓ اٰدَمُ مِنْ رَبِّهٖ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ» âyetinde işaret olunan kelimâttır. Suâli ilâhîye karşı İblisin zikri sebkeden cevabiyle Âdem ve Havvânın bu cevablarını mukayese etmeli de bu kelimatın derhal kalbi Âdeme sünuhu ne büyük bir lûtfi ilâhî olduğunu ve tıyneti Âdem ile mahiyyeti İblis beyninde ne azîm bir fark bulunduğunu anlamalı ki İblisin nâr ve tîn mukayesesindeki sirri cehaleti bu noktada vazıhan tecelli etmektedir. Denilmiştir ki Âdem beş şey ile bahtiyar oldu. Muhalefeti i’tiraf, nedamet, nefsini levm, Tevbeye müsaraat, rahmetten ümidi kesmemek. İblis de beş şeyle bedbaht oldu: Günahını ıkrar etmedi, nedamet eylemedi, kendini levm etmeyib azgınlığını Allaha nisbet etti ve rahmetten ümidini kesti. Maamafih emir veya nehyi ilâhîye muhalefetle işlenen her hangi bir günah mağfur bile olsa sahibini nezaheti mutlaka mertebesinden indirmeğe sebeb olmaktan hali kalmıyacak demektir. Zira bu tevbe ve tedarru’ üzerine